Modellen fotoshoot skiline

Het valt niet mee om als ZZP-er je kostje bij elkaar te scharrelen. Maar soms zit het mee. Zo was er een dag dat ik al héél vroeg in de auto zat, onderweg naar Rotterdam. Nu moet je wel even weten dat dit voor mij een hele wereldreis is, vandaar dat ik al voor zonsopgang op pad was, om de files vóór te zijn, hoopte ik.

Gelukkig manage ik het om die dag op tijd aan te komen. Locatie: Hartje Rotterdam, op de negentiende (!) verdieping van een torenhoge flat, alias chique advocatenkantoor. Meer details kan ik niet onthullen want als model teken je zowaar een geheimhoudingsverklaring. Dat wil zeggen: je mag nooit praten met de klant over je verdiensten (want dan weet de klant meteen hoeveel het modellenbureau zelf in de broekzak steekt en dat je rechtstreeks bent te boeken voor véél minder euro’s). Je mag nooit foto’s van de setting met je mobiel maken en deze op Social Media zetten. En je mag nog heel veel meer niet, behalve op tijd zijn en je van je mooiste kant laten zien.

Enfin, daar zit ik dus, uren later, in een stoel voor de spiegel van een visagiste die mij in verse make-up en dito outfit, inclusief echte parels in mijn oren, steekt.

Weg Dagelijksleven-Marga, hallo Modellen-Marga!
Photoshop doet de rest en zo komt het dat ik mijzelf vaak amper herken op foto’s. Glad gepolijst, opgepoetst en zo tien jaar eraf: alles voor een mooie foto…
Van visagie-stoel naar stoel voor het raam, want dat is mijn opdracht voor die shoot.
“Zorg dat je eruit ziet als een dame die zich een advocaat van 500 euro per uur kan veroorloven,” schreef het modellenbureau in de mail met instructies.
“Akkoord!” antwoordde ik. Ik bedoelde natuurlijk: onmogelijk, maar ik zal mijn best doen…

De setting
Het mannelijke model speelt de advocaat. Hij staat tegenover mij, in een héél duur, strak pak, op een white-board zijn plan van aanpak uit te leggen. Ik moet doen alsof ik zeer geïnteresseerd zit te luisteren. Terwijl de fotografen zich in alle bochten om ons heen wringen om een gelikte foto te maken vanuit een interessant perspectief, zit ik gezellig te babbelen met het knappe mannelijke model. We hebben ’t uitgebreid over koetjes en kalfjes.

Wat een uitzicht! Nu bedoel ik niet alleen het mannelijke model, maar ook het uitzicht over de stad. De stad, de havens, de brug. Magnifiek.

Moe (‘waarvan?!’ zul je je afvragen) maar voldaan vertrek ik vele uren later weer uit Rotterdam. Dag mooi uitzicht in meerdere opzichten, dag fotografen, dag visagiste, koffie-dame, medewerkster van het modellenbureau, stagiaire, fotograaf-assistente, opdrachtgever en bewaker van de volledige 19e verdieping. Het was fantastisch.

Foto's?
Maar nu heb ik dus een probleem. Niemand gelooft mijn shoot-verhaal. Want maanden later verschijnt eindelijk de foto, met daarop…
…alleen een stukje schouder en oor van mij. Met pareltje. Het mannelijke model is dan wel weer te zien, evenals het white-board en het uitzicht over de stad. Deze foto, vanuit dat perspectief was de mooiste foto en daarmee ook de enige die ik mocht gebruiken voor mijn portfolio. Een stukje oor, meer niet. Geweldig. Maar niet heus. Daarvoor heb ik dus 500 kilometer gereisd, 4 uur ‘gewerkt’, 3 uur in en onder de make-up gezeten en er vooraf wel 6 e-mails en tig telefoontjes aan gespendeerd.

“Maar het gaat toch om de verdiensten?”, hoor ik jullie nu zeggen. Tja… Eerst even lezen hoe lang die zwijgplicht in het modellencontract nog geldig is. Dan zal ik eens  of deze zware dag goed betaald was. Of niet.

(Column 10 jaar geleden), gepubliceerd op HoeVrouwenDenken