Column: diep in het bos

Column, maart. 2023, gepubliceerd in Het Blaadje voor Sellingen e.o.

Zoals ik al zei wandel ik veel én graag met mijn hond.  Het klinkt een beetje onsportief maar soms neem ik de auto naar het bos. Het is namelijk voor mij wel een afstandje als ik in het Sellingerbos wil gaan wandelen.
Wat een mooi bos is dat toch, wat een rust en stilte.  En een voordeel: het is allemaal vrij rechttoe-rechtaan. Zelfs iemand met een oriëntatie-vermogen van een ei, zal hier niet snel verdwalen. 

Diep in het bos sta ik soms even stil bij het monumentje van de vliegtuigcrash in april 2002.  Dan vertel ik aan mijn hond dat ik het zelf hóógstpersoonlijk heb meegemaakt. ”Ik was op het erf bezig met de paarden en hoorde een gigantische knal!”  Honti kijkt me alert aan want hij begrijpt de woorden ‘erf’ en ‘paarden’. “Nee, jij was er toen nog niet, sterker nog je moeder waarschijnlijk ook niet… Maar ik herinner me het als de dag van gisteren dat er een F16 naar beneden stortte, bijna in onze achtertuin..”. 

Ik herinner me ook nog dat ik mijn ouders in de Randstad belde en door de telefoon riep: “Mam, Mám, er is een F16 neergestort, hier vlakbij, ik zag het gebeuren!”. Maar hun reactie klonk echter niet bezorgd om de situatie maar om mij: “Schatje, gaat het wel goed met je?“ . Nou ja, dat was ook wel begrijpelijk want na drie keer hier op bezoek te zijn geweest, concludeerde mijn familie al snel dat de tijd hier stil staat en er nooit iets gebeurd.  Maar deze dag dus wel!  En wat voor een gebeurtenis!  De onwaarschijnlijke botsing tussen een Belgische F16 en een ultra light vliegtuig haalde zelfs het 8-uur journaal in binnen- en buitenland. 

Honti en ik staan even stil bij de overleden mannen ( ULV-piloot Frits Lemmink en straaljagervlieger Luc Viaene)  en lopen dan weer verder.  Ineens breekt de zon door als we over de lange bospad langs de camping lopen. En terwijl we tussen de zonnestralen doorlopen die bijna magisch door de bomen schijnen, denk ik aan die twee mannen wiens levens eindigden in dit mooie bos. Ik besef ik me maar weer eens: het leven is geen gegeven maar een gift.